Read Runeberg

Samtiden. 1859

Originalsida 489
Originalsida 489
Originalsida 488
Originalsida 489
488–489

Sida 489

Schiller. Den 10 November 1859

pel ser, öfverraskade honom döden och gjorde, medelst ett häftigt anfall af hans vanliga bröstsjukdom, ett slut på hans sköna, verksamma lif d. 9 Maj 1805.

Bland de otaliga ”Schillerlieder”, som finnas, d. v. s. sånger om Schiller och till hans lof, märkes förnämligast den sång, hvilken Goethe, såsom en Epilog till Schillers Glocke, skrifvit öfver sin, före honom hädangångne vän, och der han ins^reradt sjunger:

"Es glühte seine Wange roth and röther Von jener Jagend, die ans nie verfliegt,

Von jenem Math, der früher oder später Den Widerstand der stampfen Welt besiegt;

Von jenem Glauben, der sich, stets erhöh’ter,

Bald kühn hervordrängt, bald geduldig schmiegt.

Damit das Gute virke, vacbse, fromme!

Damit der Tag des Edeln endlich komme.

Und manche Geister, die mit ihm gerungen.

Sein gross Verdienst unwillig anerkannt,

Sie fühlen sich von seiner Kraft durchdrungen,

In seinem Kreise willig fest gebannt.

Zum Höchsten hat er sich empor geschwungen,

. Mit allem, was wir schätzen, eng verwandt:

So feiert ihn! Denn was dem Mann das Leben Nur halb ertheilt, soll ganz die Nachwelt geben."

I denna uppmaning till efterlefvande att älska och fira den nationelle, eller rättare den universelle Skalden, har Goethe uttalat profetiska ord.

Efterverlden har vetat innerligt uppskatta Schiller; vi älska hans verk och njuta af hans andes skapelser, och man skall ännu i många, många sekler göra det, — ty ett sådant snilles verk äro verk af evigheten.

Källa: Project Runeberg ·